Een dom plan

(door: Dries de Swart)

Mijn schoonzoon Pepijn Saarloos is, zolang als ik hem ken, al een sportief mens. Stilzitten is een woord dat in zijn vocabulaire niet voor komt. Jaren geleden waren mijn vouw en ik fervente fietsers. Eerst maakten we fietstochten op een mountainbike. Daarna gingen we over op tandem. Van tochten van 150 tot 200 km. op een dag schrokken we niet. Op zondagmorgen in Kinderdijk bij de molens een uitsmijter eten en weer terug kwam regelmatig voor. Pepijn deed van alles op sportgebied, maar fietsen hoorde daar niet bij.

We kregen hem toch zo gek om eens, samen met onze dochter, met ons mee te fietsen naar de ooievaars in Groot Ammers. Dat viel nog niet helemaal in goede aarde. Maar mede door de aanmoedigingen van mijn broer, ook wielrenner, werd fietsen de belangrijkste sport voor hem. Nu rijdt hij tochten waar mijn vrouw en ik niet aan begonnen. Hij fietste bij de actie Alpe d’Huzes 5 keer deze alp vijf keer achter elkaar op en neer. Hij heeft zijn schoonouders aardig achter zich gelaten, wat fietsen betreft. Wij vonden de Ardennen in Luxemburg hoog genoeg.

Waarom vertel ik dit? Dat komt door de Nieuwjaarsdag. Samen met zijn maatje Johan Westerlaken besloten zij om het nieuwe jaar goed in te luiden. Dat verhaal verdient een plaatsje op Gorkums Nieuws. Het verhaal en de foto’s zijn ontleent aan facebook en vooral aan het verhaal op Instagram van Johan. (Meer tekst onder foto)

Het domme plan uitgevoerd

Het idee kwam op als vaak. Gewoon. Zomaar. En meteen wisten we dat het een dom idee was. Maar goed, op domme ideeën is er maar een antwoord mogelijk: wanneer gaan we. Maar goed, sommige ideeën kun je eigenlijk maar op 1 dag in het jaar uitvoeren. Zo gezegd, zo gedaan.

Eén januari 2022 het is 12º WTF? Het is warm. Mijn nieuwe winterschoenen blijven thuis en ik pik mijn bierman op in kort-kort. Idioot dat het kan. We reden door de Maastunnel dwars door Rotterdam. Bossen en buiten zijn mooier, maar zo urbaan heeft ook wel weer wat.

We skipten het fietspad langs de Nieuwe Waterweg vanwege de wind en reden beschut langs het spoor naar de Hoek. Nederland is mooi, maar niet overal…

Aan het strand krabden we achter onze oren; druk! En twaalf graden of niet, als je staat te strippen op het strand, is dat toch koud. Nog even een blik en richting zee. De stukken die nog nat waren van een terugtrekkend getij staken van de kou aan onze voetzolen en weer die twijfel… Een echte duik durfde ik niet te maken; met nat haar onder mijn helm terug durfde ik niet aan. We did it! Snel terug naar de fiets en mijn warme fleecedekentje. Sjampie na het omkleden en weer terug op de fiets de donkerte in. Naar huis.

Stroomopwaarts zoals Brel in een wereld die langzaam in slaap zou vallen.

Nouja, water… Op het punt waar we op de nacht voor de avondklok een borrel namen, stopten we weer. Tradities zijn er om in ere te houden en tradities maak je zelf.

De toon is gezet, de lat gelegd en de kop eraf. Twintig-twee-en-twintig, je had niet beter kunnen beginnen! Bedankt Pepijn Saarloos voor het meegaan in stomme ideeën.

Proficiat mannen met de prestatie en Johan bedankt voor je verhaal op Instagram.

Geef een reactie