De mobiliteit van de fotograaf heeft zo zijn grenzen. Vol enthousiasme naar buiten stormen om dé perfecte sneeuwfoto te maken zit er helaas niet in. Een rolstoel en een scootmobiel zijn nu eenmaal geen fan van glibberen, glijden en vastlopen in een verse laag sneeuw. Ze geven de voorkeur aan asfalt en goede bedoelingen.
Maar nood leert creatief zijn. Gelukkig kijkt de fotograaf uit op een tuin die zich keurig in het wit heeft laten hullen. Geen kou, geen natte voeten en geen kans op een onverwachte sneeuwduik: gewoon veilig vanachter het raam. Met de telefoon in de aanslag wordt de winter vastgelegd alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Zo ontstaat er toch een stukje Gorinchem om van te genieten. Misschien niet vanaf een besneeuwd bruggetje of midden in een park, maar wel met warme handen, een dampende kop koffie binnen handbereik en de verwarming op standje “lekker”. En eerlijk is eerlijk: sneeuw is een stuk mooier als je er niet doorheen hoeft te ploegen.
