(door Vicky Bergman)
Vandaag stond ik stil bij een indrukwekkende en confronterende tentoonstelling over femicide. Een onderwerp dat vaak te weinig zichtbaar is, maar zoveel levens raakt.
De reizende expositie laat de verhalen zien van vrouwen die fase 8 … de fatale afloop … niet hebben overleefd. Maar het zijn niet alleen hun verhalen. Ook de levens van hun familie, vrienden, kinderen en geliefden zijn voorgoed veranderd. Zij leven verder met een gemis dat nooit verdwijnt.
Tijdens de opening bracht Eva Dansen een bijzonder moment, en sprak Rosalíen Tap. Deze expositie is van Stichting Open mind en Guusje Veenhoven vertelde over de meerwaarde van deze expositie….elke 8 dagen wordt er een vrouw vermoord door (ex) partner. . Ook Vicky Bergman deelde haar verhaal …. een verhaal van overleven. Zij maakte tot fase 7 mee en wist te ontsnappen.
Haar verhaal laat zien hoe geleidelijk geweld kan escaleren:
Het begint bij kleine signalen. Een relatie die snel en intens wordt. Iemand die eerst zorgzaam lijkt, maar langzaam verandert. Controle sluipt erin – over kleding, gedrag, sociale contacten. Manipulatie volgt. “Je laat me alleen.” “Het is jouw schuld dat ik boos word.”
Dan komt de spanning. De dreiging. De agressie. Grenzen worden steeds verder verschoven. Slachtoffers proberen de vrede te bewaren, zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Maar uiteindelijk volgt escalatie: fysiek geweld, angst, en soms wapens.
De omslag …. het moment dat iemand weg wil …. is vaak het gevaarlijkst. Dreigingen worden concreet. “Als jij weggaat, dan…”
En dan… de plannen.
Vicky overleefde. Ze kon vluchten en haar leven opnieuw opbouwen. Maar niet iedereen krijgt die kans.
Femicide kan elke vrouw overkomen. Leeftijd, achtergrond, opleiding of cultuur maken geen verschil.
Daarom is het zo belangrijk dat we signalen leren herkennen. Dat we niet wegkijken. Dat we het bespreekbaar maken – veilig en zonder oordeel. Niet met de pleger erbij, maar met zorg en aandacht voor het slachtoffer.
Ook het spoken word van Sofie Edelbroek raakte diep. Woorden die binnenkwamen, die stil maakten, die confronteerden.
Laten we samen blijven kijken, luisteren en handelen. Want achter elke statistiek zit een mens. Een leven. Een verhaal.
